Een gemeenschap van schurken

Er was eens een gemeenschap van schurken, dat wil zeggen het waren geen schurken maar gewone mensen...
Dit intrigerende beginzinnetje van een kortverhaal van Franz Kafka uit 1917 legde Jappe Claes van TheaterTheater voor aan Peter De Graef. Die schreef er in 1995 een theatertekst bij, die logischerwijs geïnspireerd is op het Kafkaïaans gedachtegoed.

Net zoals in Kafka's Het proces heet het hoofdpersonage Jozef K. en net zoals in Het proces wordt dat hoofdpersonage uit zijn slaap gewekt en van iets onzinnigs beschuldigd. In Een gemeenschap van schurken krijgt Jozef K. een departimentale reprimande wegens het verkeerd parkeren op 17 juli 1928 in Mecklenburg. Hoewel hij geen wagen heeft, nog nooit in Mecklenburg is geweest en zelfs nog niet geboren was in 1928, wordt hem aangeraden deze reprimande niet te lichtzinnig op te nemen en zich aan te dienen bij de authoriteiten. Zo belandt Jozef in de wachtzaal van een ongedefinieerd overheidsgebouw, temidden van enkele vreemde personages. Maar deze wachtzaal is geen lokaal waar je vrij in- en uitloopt. Het is een moordkuil waarvan de deuren op slot gaan, een lijmstok waar niemand van afgeraakt. Er speelt zich een dagelijks ritueel af, waarbij telkens één van de aanwezigen wordt omgebracht.

AUTEUR:

Peter De Graef

REGISSEUR:

Steven Devillé

PRODUCTIELEIDING:

Marijke Sandra

ACTEURS & ACTRICES:

Ludo De Ceulaer, Roeland De Swert, Nele Devillé, Manu Gemoets, Johnny Geling & Pieter-Jan Martens

TECHNISCHE PLOEG:

lichtontwerp: Steven Devillé
techniek: Johan Vandeweerdt

scenografie: Steven Devillé