Trouwfeesten & processen

Een aankondiging van een nakend trouwfeest als aanzet tot het opmaken van de processen van de levens van de personages die zich wentelen als bedriegers of slechte ouders doorheen het verhaal, telkens weer opnieuw.

Er is Yolande,  een hoer op retour die een feest wilt geven om te eindigen in grote schoonheid en niet in gewone schoonheid. Misschien daardoor ook wel een beetje een slechte ouder, want er is de zorg voor Sylviekemieke die ze soms wel eens vergeet. Den Antonio Banderas als klant vindt ze wel ok, maar als hij afgaat dan hangt heel haar kot vol en zit zij wel steeds met diene hele opkuis. Hou haar in de gaten en als uw leven uw belieft blijf dan op 15 meter van haar of zorgt dat ge gene zwarte zijt.

Ne neger, daar is Sylvieke  niet zo zot van en zekerst niet als hij dan ook nog eens Johnny heet. “Moeit u met uw eigen zaken,”  zou ze dan zeggen… “Thank you! We love you, I come back”!  Zo dom is ze niet, want ze kan Engels; haar Frans is wel wat minder… Ze leert ook op haar gitaar spelen en zit vol leven, zeker als ze haar taekwondo oefeningen doet met haar grote broer Winnetoe. Misschien dat ze ooit wel in het leger gaat.

Max  bekijkt dit alles met lede ogen, als bedrogene van het leven, van zijn patiënten, van zijn vrouwen. Hij zit nu met Frieda, Chablis en zijn mandoline in een appartement en denkt met heimwee terug aan de hoogdagen van de Rialto. Een plek waar werd gedanst, gezongen, gedronken, gevochten en vreemdgegaan. Het was er altijd feest en anders maakte hij er wel eentje van. Hij voelde er zich den baas en zijne Pale-ale stond bij het binnenkomen al gereed op den toog… Tiedeliedie.

Estelle,  een bom van een kunstenares, weet wie Max is. Ze zag hem zo af en toe aan de deur bij haar mémé, de moeder van Agnes, de ex van Max. Ze maakte van hare puzzel van de slag van Trafalgar een tafel met glas op en stoelekes er rond. Soms heeft ze het gevoel dat de wereld den andere kant opdraait, maar dat zij de enige is die dat weet. Als ze iets zoekt, zoekt ze wel altijd verkeerd, maar weet ze eigenlijk wel wat ze zoekt?

Sacha  hoort een vingerknip en verplaatst zich 15 meter. Schuldig aan het leven en geketend aan zijn Martine. Hij moet erop, want het is de tijd van de maand en ze gaan voor een heel voetbalploeg, dus ja,… Hij heeft wel een camionette, dus dat is handig, voor als ge om een kast moet uit den BRICO en die blutsen, ja, die zaten er al in. Durft zeker niet te zeggen dat hij in al zijn furie ze erin gestampt heeft. Toch niet na zijne cursus agressiebeheersing zekerst.

En dan is er nog Winnetoe.  Hoe komt zo iemand in hemelsnaam aan die naam? Yolande heeft hem in huis gehaald en nu is hij dus de grote broer van Sylvieke. Hij kleedt zich graag een beetje Amerikaans, voor zijn imago en samen met Conchita en Luisa heeft hij nen nieuwe bar, jaja, ’t is nen bar, geen café, geopend: den Tanzanika, met massage en sauna. Noemt hem maar de kleine entrepeneur van den hoop.

Al deze personages komen nog één keer samen in feestzaal de Rialto als voorbereiding op dat laatste feest! Door die laatste bijeenkomst merken ze allemaal dat ze op de één of andere manier aan elkaar gebonden zijn. Ze willen zich wel allemaal voor doen alsof ze zonder elkaar kunnen, maar dat is niet…

Ze zijn allemaal schuldig aan het leven. Ze hebben allemaal geprobeerd te bestaan, recht te staan in de onmogelijkheid. Ze hebben geprobeerd er het beste van te maken. Ze hebben gewroet, gelogen, bedrogen en liefgehad. Ze zijn schuldig aan hun leed en dat van de andere. Hebben ze het allemaal niet verkeerd begrepen, het leven.

AUTEUR:

Arne Sierens

REGISSEUR:

Pieter-Jan Martens & Kristel Lamerichs

REGIE-ASSISTENTIE:

Saar Depovere

PRODUCTIELEIDING:

Chloé Heerman, Emmelien Monnens & Elisabeth Raes

ACTEURS & ACTRICES:

Dirk De Deken, Steven Elli, Frie Huybreghs, Wieteke Moens, Wim Vandebroek & Anne Van Eldere

TECHNISCHE PLOEG:

lichtontwerp: Nico Buelens
technische realisatie: Nico Buelens & Kwinten Monnens